specjalizacja lekarzy

Specjalizacja jest pojęciem znacznie węższym od zawodu, jest traktowana jako wynik podziału pracy w ramach zawodu, wymaga pogłębionej wiedzy lub dodatkowej umiejętności zdobytych w wyniku dodatkowego szkolenia lub praktyki.[1]

System szkolenia specjalizacyjnego był regulowany w okresie po II wojnie światowej przez liczne akty prawne, było ich ponad 30 i podlegały ewolucji. Do 1999 r. przewidywano specjalizację dwustopniową.[2] Odbywanie specjalizacji w takiej formie polegało na realizacji szkolenia w dwóch etapach przy czym kształcenie można było zakończyć po pierwszym kursie. W praktyce wyglądało to tak, że po dwóch – trzech latach szkolenia w zależności od rodzaju specjalizacji lekarz otrzymywał tytuł lekarza danej specjalności np. lekarz chorób wewnętrznych – tzw. I stopień specjalizacji. Jeśli zdecydował się na kontynuowanie specjalizacji, mógł zdobyć tzw. specjalizację II stopnia i tytuł lekarza specjalisty danej specjalności, np. lekarz specjalista chorób wewnętrznych. Dwustopniowy system specjalizacji w Polsce wprowadzono po II wojnie światowej ze względu na ogromny niedobór kadry lekarskiej i konieczność skróconego szkolenia specjalistów. Rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 25 marca 1999 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy stomatologów[3] wprowadzono system jednostopniowy w ramach, którego można było odbyć specjalizacje w podstawowej lub szczegółowej dziedzinie medycyny. Rozwiązania te utrzymano również na gruncie kolejnych aktów prawnych, a w szczególności w  rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów.[4]  Model ten jednak został poddany istotnej zmianie na gruncie obecnej nowelizacji. Wprowadza ona tzw. system modułowy, który jest złożony z modułu podstawowego i modułu specjalistycznego. Pierwszy moduł odpowiada podstawowemu zakresowi wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych z danej dziedziny medycyny lub jest wspólny dla pokrewnych dziedzin medycyny, takich jak choroby wewnętrzne, pediatria, ginekologia i położnictwo. Moduł drugi, czyli specjalistyczny, ma odpowiadać profilowi specjalizacji, w której lekarz może kontynuować szkolenie specjalizacyjne po ukończeniu określonego modułu podstawowego. Ustawa przedstawia również tzw. specjalizacje jednomodułowe, które nie będą dzielone na dwie części (np. anestezjologia i intensywna terapia). Warunkiem odbywania szkolenia w ramach modułu specjalistycznego będzie zaliczenie modułu podstawowego. Lekarz będzie mógł też wtedy zmienić dotychczas wybraną dziedzinę medycyny. Konieczne będzie jednak zakwalifikowanie się do odbywania szkolenia w tej dziedzinie w ramach postępowania kwalifikacyjnego. Przedstawiając jaśniej ma to wyglądać tak, że moduł podstawowy ma odpowiadać podstawowemu zakresowi wiedzy i umiejętności z danej dziedziny lub zakresowi wspólnemu dla dziedzin pokrewnych. Dopiero po ukończeniu tego modułu lekarz będzie mógł kontynuować szkolenie w module specjalistycznym, czyli ściśle odpowiadającym profilowi danej specjalizacji. Rozwiązanie to według ustawodawcy ma na celu skrócenie i uporządkowanie procesu kształcenia. Ukończenie modułu podstawowego będzie pozwalało zarówno na zmianę dziedziny medycyny w trakcie kształcenia, jak i na nabycie kilku specjalizacji z dziedzin pokrewnych bez konieczności rozpoczynania szkolenia od początku. Moja opinia na ten temat jest zupełnie przeciwna od tej jaką wyraża ministerstwo zdrowia oraz ustawodawca. Uważam, że zmiany dotyczące specjalizacji lekarskich to jedynie zmiany nazewnictwa i programów specjalizacji. Jest to próba powrotu do specjalizacji I i II stopnia, ale niestety nieudana. Program specjalizacji sprzed 1999r. przewidywał taki podział. Według mnie są one pierwowzorem dla specjalizacji modułowych. Jednak, wcześniejsze rozróżnienie dotyczyło specjalizacji w obrębie jednej dziedziny nauki. Lekarz posiadający specjalizację I stopnia z ginekologii mógł później odbyć specjalizację II stopnia tej samej dziedziny. Była zachowana ciągłość naukowa specjalizacji. System modułowy wprowadzając moduł podstawowy, który jest elementem wyjściowym dla innych specjalizacji przez swoją uniwersalność może odstawać poziomem, od specjalizacji sprzed 1999r. Najbardziej jednak martwi fakt, że od kilku lat praktycznie stoimy w miejscu. Powstały w 1999r. system kształcenia specjalizacyjnego i obecnie modułowy nijak nie pasuje do roku 2012. W 1999 roku w szpitalach pracowało się w systemie 8 godzinnym, funkcjonowały Izby Przyjęć, nie istniał NFZ. Programy specjalizacji są dopasowane do tamtych czasów. Przykładem tego jest wpisane do programu obowiązkowych dyżurów w Izbach Przyjęć. Jako, że Izby Przyjęć nie funkcjonują już, lekarz nie ma gdzie dyżurować. Mógłby odbywać dyżur w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym, jednak ma on swoje wymogi dotyczące zatrudnionych pracowników. Dyżury w trakcie staży cząstkowych powinny odbywać w miejscu, odbywania stażu, czyli np. lekarz w trakcie specjalizacji z interny ma w trakcie stażu z neurologii pełnić tam dyżur. Niestety są to duże uchybienia. Niedopracowane, które obnażą z upływem czasu pośpiech ustawodawcy.

 Inne zmiany dotyczą również samej procedury kwalifikującej do odbywania specjalizacji. Będą ją przeprowadzać: wojewoda (dotąd procedury te były realizowane przez Wojewódzkie Centra Zdrowia Publicznego; jednak z powodu restrukturyzacji urzędów wojewódzkich ich zadania obecnie przejmie wojewoda jako organ administracji publicznej), Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych. Postępowanie będzie wszczynane na wniosek zainteresowanego lekarza, składany w terminach określonych w przepisach wykonawczych. Pewne novum wprowadzają przepisy u.z.l.l.d[5] wedle zawartych regulacji lekarz nie będzie mógł złożyć wniosku o rozpoczęcie szkolenia specjalizacyjnego, jeżeli toczy się w jego sprawie postępowanie, o którym mowa w art. 13 lub 14 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty (czyli np. w sprawie niezdolności do wykonywania zawodu z powodu stanu zdrowia).   Postępowanie kwalifikacyjne zawiera ocenę formalną wniosku oraz postępowanie konkursowe. To ostatnie będzie przeprowadzane tylko wtedy, gdy liczba kandydatów chętnych na szkolenie specjalizacyjne będzie większa od ilości miejsc szkoleniowych. W postępowaniu konkursowym o rozpoczęcie specjalizacji w trybie rezydentury jest uzależnione od wyniku LEKu, który jest elementem decydującym. Natomiast w postępowaniu kwalifikacyjnym o rozpoczęcie specjalizacji w trybie pozarezydenckim uwzględnia się[6]:

1) w przypadku lekarza, który posiada odpowiednią specjalizację I lub II stopnia bądź tytuł specjalisty – wynik egzaminu w zakresie odpowiedniej specjalizacji I lub II stopnia albo PES, albo wynik LEK oraz punkty dodatkowe za posiadanie stopnia naukowego doktora nauk medycznych, odpowiedni okres zatrudnienia w jednostce akredytowanej zgodnego z kierunkiem specjalizacji, publikacje w czasopismach naukowych zamieszczonych w wykazie czasopism sporządzonym przez ministra właściwego do spraw nauki dla potrzeb oceny parametrycznej jednostek naukowych,                                                                            
2) w przypadku lekarza, który nie posiada odpowiedniej specjalizacji I lub II stopnia lub tytułu specjalisty – wynik LEK oraz wcześniej wymienione punkty dodatkowe.
Z regulacji tej wynika zatem, że zrezygnowano z rozmów kwalifikacyjnych, przeprowadzanych dotychczas przez Państwową Komisję Specjalizacyjną.

W nowej regulacji zasadniczo zachowano dotychczasowe tryby odbywania szkolenia specjalizacyjnego. Nieco zmieniono jednak zasady szkolenia na podstawie umowy cywilnoprawnej, które przedstawię poniżej. Zgodnie z poprzednią regulacją sprzed 1 lipca 2011r. wedle art. 16 ust. 1b pkt 5 u.z.l.l.d., lekarz mógł odbywać specjalizację w ramach umowy cywilnoprawnej o szkolenie specjalizacyjne, zawartej z jednostką organizacyjną prowadzącą specjalizację. Jednostka nie mogła jednak pobierać od lekarza opłat za to szkolenie.[7] W nowej redakcji tego przepisu, w art. 16h ust. 1 pkt 4 u.z.l.l.d., stanowi się, że lekarz będzie mógł zawrzeć umowę cywilnoprawną o szkolenie specjalizacyjne z podmiotem prowadzącym to szkolenie, w której określi się szczegółowy tryb odbywania szkolenia specjalizacyjnego i zakres wzajemnych zobowiązań na czas jego trwania. Z  tego zapisu wynika zatem, że zostało zniesione ograniczenie dotyczące możliwości pobierania opłat przez jednostkę szkolącą od lekarza odbywającego specjalizację.

Szkolenie specjalizacyjne jest prowadzone zgodnie z programem specjalizacji. W ustawie uregulowano szczegółowe zasady konstruowania tego programu, jego elementy oraz wskazano podmioty uczestniczące w tej procedurze.[8] Program, po zatwierdzeniu przez Ministra Zdrowia, będzie publikowany na stronie internetowej Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego. Lekarz będzie odbywał szkolenie pod nadzorem kierownika specjalizacji. Na gruncie noweli przeniesiono do ustawy rozwiązania dotyczące zadań tego podmiotu, określone dotychczas w § 26 rozporządzenia z 2005 r.[9] Nowością jest zwiększenie limitu lekarzy, którzy mogą być prowadzeni przez jednego kierownika specjalizacji. Zasadniczo są to – tak jak dotąd – 3 osoby, ale w uzasadnionych potrzebami kadrowymi przypadkach, za zgodą konsultanta krajowego w danej dziedzinie medycyny, liczba ta może być podniesiona do 4 osób. Ustawa wprowadza funkcję kierownika stażu, nieznaną na gruncie ustawy przed nowelizacją. Będzie nim lekarz posiadający II stopień specjalizacji lub tytuł specjalisty w danej dziedzinie medycyny wyznaczony przez kierownika jednostki realizującej staż kierunkowy. Jego zadaniem będzie kierowanie stażem kierunkowym.  Tego typu rozwiązanie funkcjonowało dotychczas w § 25 ust. 3 rozporządzenia z 2005 r., choć przepis ten nie posługiwał się pojęciem kierownika stażu.

W u.z.l.l.d., zamieszczono także regulację dotyczącą możliwości przedłużenia szkolenia specjalizacyjnego.[10]Przyczynami przedłużenia mogą być w szczególności: odbywanie urlopu bezpłatnego udzielonego przez pracodawcę na czas nie dłuższy niż 3 miesiące w okresie trwania szkolenia specjalizacyjnego oraz wystąpienie okoliczności, o których mowa w wymienionych przepisach Kodeksu pracy (np. niezdolność do pracy z powodu choroby). Przedłużenie może również nastąpić z powodu przerwy nie dłuższej niż 14 dni, wynikającej z procedur stosowanych przy zmianie trybu lub miejsca odbywania szkolenia specjalizacyjnego. W ustawie określono także przyczyny uzasadniające brak możliwości realizowania lub kontynuacji szkolenia i procedury z tym związane[11].

Wprowadzenie nowych zasad, pociąga za sobą konieczność opracowania nowych programów szkolenia specjalizacyjnego i poszczególnych modułów, o czym wspominałem wcześniej. Jednakże lekarze zakwalifikowani do odbywania szkolenia przed dniem wejścia w życie noweli konturują je na dotychczasowych zasadach. Podobnie do dnia wejścia w życie nowych programów specjalizacji będą obowiązywać dotychczasowe.

W nowych unormowaniach utrzymano zasadę, że warunkiem uzyskania tytułu specjalisty jest ukończenie szkolenia specjalizacyjnego oraz złożenie z wynikiem pozytywnym PES. Jednakże jego konstrukcja uległa zmianom, głównie technicznym. Przed nowelizacją po spełnieniu wymogów formalnych, złożeniu odpowiedniej dokumentacji w postaci wniosku, karty szkoleniowej oraz indeksu wykonanych zabiegów i procedur medycznych lekarz mógł przystąpić do końcowego egzaminu. Egzamin specjalizacyjny był podzielony na kilka etapów. Składał się z egzaminu praktycznego, testowego oraz ustnego. Egzamin ustny i praktyczny był ustalany przez CEM oraz uzgadniany z krajowym konsultantem. Egzamin testowy był przeprowadzany dla wszystkich jednocześnie w całym kraju. Za pozytywny wynik z testu teoretycznego uważa się zdobycie co najmniej 60% punktów.  Obecna ustawa – u.z.l.l.d wprowadziła nowe zasady egzaminacyjne. Postępowanie, tak jak dotąd, będzie wszczynane na wniosek lekarza, jednak wniosek będzie generowany elektronicznie. Zainteresowany powinien więc wypełnić za pośrednictwem internetu formularz znajdujący się na stronie internetowej Centrum Egzaminów Medycznych, zwanych dalej CEM. Kolejno po jego wydrukowaniu i podpisaniu należy go dostarczyć do wojewody (ewentualnie do Ministra Obrony Narodowej albo do ministra właściwego do spraw wewnętrznych). Następna zmiana dotyczy elementów konstrukcyjnych PES. Dotąd składał się on z 3 części: testowej, ustnej i praktycznej. W nowym modelu zrezygnowano z części praktycznej, choć pewne jej elementy mogą być uwzględnione podczas części ustnej. Ustawa zakazuje jednak wykonywania podczas egzaminu inwazyjnych zabiegów i procedur medycznych[12]. Od takiej struktury PES zostały wprowadzone dwa wyjątki:

1) Lekarz nie będzie obowiązany do zaliczenia PES w całości albo w części, jeżeli złożył z wynikiem pozytywnym egzamin organizowany przez europejskie towarzystwa naukowe, który to egzamin przez Ministra Zdrowia został uznany za równoważny z zaliczeniem z wynikiem pozytywnym PES w całości albo w części. Wówczas zainteresowany będzie musiał udowodnić złożenie takiego egzaminu poprzez dostarczenie Dyrektorowi CEM odpowiedniego dokumentu, określonego w rozporządzeniu Ministra Zdrowia[13]

2) W uzasadnionych przypadkach Minister Zdrowia będzie mógł, na wniosek Dyrektora CEM, wyrazić zgodę na odstąpienie od przeprowadzenia egzaminu testowego PES dla wszystkich lekarzy dopuszczonych do PES w danej dziedzinie w określonej sesji egzaminacyjnej, z zachowaniem egzaminu ustnego[14].

Kolejną nowością jest przyznanie lekarzowi urlopu szkoleniowego w wymiarze 6 dni, który będzie przeznaczony na przygotowanie się i przystąpienie do PES. Przy czym urlop będzie płatny. Szczegółowo unormowano także tryb przeprowadzania samego PES, określając jego konstrukcję, zasady ustalania wyniku, a także prawa i obowiązki osób zdających. Utrzymano zasadę, że warunkiem uzyskania wyniku pozytywnego części testowej PES jest zdobycie co najmniej 60% maksymalnej możliwej liczby punktów.

Podobnie jak w przypadku LEK ustawodawca przewidział możliwość unieważniania części albo całości PES. Uzasadnieniem takiego kroku będzie wystąpienie rażących uchybień formalnych lub nieprzewidzianych sytuacji mających wpływ na przebieg PES. Decyzję taką może podjąć Dyrektor CEM. Może ona dotyczyć wszystkich zdających, albo części z nich. Od decyzji będzie przysługiwało odwołanie do Ministra Zdrowia. W przypadku unieważnienia egzaminu będzie on powtarzany w terminie 3 miesięcy od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. Jeśli unieważniony zostanie cały PES, wszystkie jego części powtarzane będą we wspomnianym okresie 3 miesięcy. Istotne zmiany dotyczą wyniku PES. Obowiązuje zasada, że lekarz uzyskuje wynik pozytywny, gdy zda obie części egzaminu. Jednakże zdana jedna z części egzaminu będzie uznawana przez 6 kolejnych sesji egzaminacyjnych. W praktyce oznacza to, że w przypadku zdania np. części testowej i uzyskania wyniku negatywnego z części ustnej albo nieprzystąpienia do tej części, lekarz w kolejnych 6 sesjach egzaminacyjnych będzie mógł składać jedynie część ustną. Bardzo ważną zmianą jest także zniesienie limitów dotyczących przystępowania do egzaminu. Dotychczas, zgodnie z § 36 rozporządzenia z 2005 r.[15], lekarz mógł bowiem zdawać PES trzykrotnie. Ponadto istniało ograniczenie czasowe – egzamin powinien być złożony z wynikiem pozytywnym w okresie 36 miesięcy od daty potwierdzenia odbycia specjalizacji w karcie szkolenia specjalizacyjnego przez kierownika specjalizacji. W nowym ujęciu bariery te zostały zniesione. Oznacza to, że lekarze będą mogli przystępować do PES wielokrotnie.

Nowością jest także konieczność opłacenia egzaminu, regulacja taka nie wymaga szerszego przedstawienia, bowiem jej celem jest jedynie zasilanie budżetu państwa. Opłata będzie wnoszona dopiero w przypadku zgłoszenia do PES po raz czwarty i kolejny. Obliczenie kolejnych podejść do egzaminu będzie uwzględniało poszczególne zgłoszenia elektroniczne, a nie faktyczne przystępowanie do PES. W sytuacji więc, gdy lekarz zgłosi swój akces do egzaminu, a następnie zrezygnuje z udziału w nim (bez względu na przyczynę), straci jeden z darmowych terminów PES. Wysokości opłaty jest ustalana przez Ministra Zdrowia w drodze rozporządzenia. Podobnie, jak w przypadku LEK, ustawa wyznacza maksymalną wysokość opłaty. Nie może ona przekraczać 25% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa GUS. Przeprowadzając symulację w odniesieniu do obecnego poziomu wynagrodzenia, można wskazać, że aktualnie opłata ta maksymalnie wynosiłaby około 857 zł. Lekarz, zobowiązany do uiszczenia opłaty, będzie musiał dołączyć do zgłoszenia egzaminacyjnego dokument potwierdzający dokonanie tej czynności.[16] 

W ostatnim czasie nastąpiły istotne zmiany w sposobie odbywania specjalizacji lekarskich. Wcześniejsze moje uwagi na temat nowych regulacji były niepochlebne. Jednak trzeba podkreślić, że nowe reguły skrócą czas kształcenia lekarza specjalisty. Jest to spowodowane wprowadzeniem modułów oraz przeniesieniem stażu na okres studiów. Według mnie czas specjalizacji powinien trwać krócej. Czas odbywania specjalizacji trwał nawet do 6.5 roku w przypadku ginekologii. Uważam, że ich czas mógłby być krótszy w szczególności dla specjalizacji niezabiegowych. W połączeniu z sześciu letnimi studiami i rocznym stażem proces kształcenia samodzielnego lekarza specjalisty trwał zdecydowanie za długo. Dobrym rozwiązaniem jest powrót do dwuetapowego procesu kształcenia praktykowanego do 1999r. Obecnie wprowadzany system modułowy jest zbliżony do tego rozwiązania, jednakże moduły podstawowe w niektórych przypadkach mogą być łączone z innymi modułami specjalistycznymi. Powstaje pytanie, czy w takiej sytuacji jakość szkoleń nie ulegnie pogorszeniu? Czy program zostanie odpowiednio dostosowany? Na odpowiedź należy poczekać, gdyż teorię zweryfikuje praktyka.


[1] Karkowska D. Zawody medyczne. wyd. Wolters Kluwer Warszawa 2012. s 61

[2] Por. zarządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 1 lutego 1983 r. w sprawie specjalizacji lekarzy, lekarzy dentystów, magistrów farmacji oraz innych osób z wyższym wykształceniem zatrudnionych w służbie zdrowia i opiece społecznej.

[3] Rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 25 marca 1999 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy stomatologów. (Dz.U. 1999 nr 31 poz. 302)

[4] Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów. (Dz.U.05.213.1779)

[5] „Lekarz może złożyć wniosek o rozpoczęcie szkolenia specjalizacyjnego, jeżeli nie toczy się w jego sprawie postępowanie, o którym mowa w ust. 13 lub 14.” (art. 16c ust. 6u.z.l.l.d.)

[6] Por. art. 16h u.z.l.l.d.

[7] Zielińska E. (red.), Barcikowska-Szydło E., Kapko M., Majcher K., Preiss W., Sakowski K. Ustawa o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Komentarz. ABC, 2008 wyd. Elek.

[8] „Lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne na podstawie programu specjalizacji ustalonego dla danej dziedziny medycyny, z uwzględnieniem odpowiedniego modułu.” (Art. 16f ust. 1 u.z.l.l.d.)

[9] Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów.

[10] Por. art. 16l u.z.l.l.d.

[11] Por. art. 16o u.z.l.l.d.

[12] „PES dla każdej specjalności jest składany w formie egzaminu testowego i egzaminu ustnego, w kolejności ustalonej przez dyrektora CEM, obejmujących zakres odbytego szkolenia specjalizacyjnego, ze szczególnym uwzględnieniem procedur diagnostycznych i leczniczych, z wyłączeniem wykonywania inwazyjnych zabiegów i procedur medycznych.” (Art. 16r ust. 8 u.z.l.l.d.)

[13] „Lekarz nie jest obowiązany do zaliczenia PES w całości albo w części, jeżeli złożył z wynikiem pozytywnym egzamin organizowany przez europejskie towarzystwa naukowe, który przez ministra właściwego do spraw zdrowia został uznany za równoważny z zaliczeniem z wynikiem pozytywnym PES w całości albo w części, i przedstawi dyrektorowi CEM odpowiedni dokument potwierdzający złożenie takiego egzaminu.” (Art. 16r u. 9 u.z.l.l.d.)

[14] „W uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw zdrowia może, na wniosek dyrektora CEM, wyrazić zgodę na odstąpienie od przeprowadzenia egzaminu testowego PES dla wszystkich lekarzy dopuszczonych do PES w danej dziedzinie w określonej sesji egzaminacyjnej, z zachowaniem egzaminu ustnego, albo zdecydować o przeprowadzeniu PES jeden raz w roku – z zachowaniem wszystkich jego części, w jednej z sesji egzaminacyjnych.” (Art. 16r ust 10 u.z.l.l.d.)

[15] Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów.

[16] Kubiak R., Zmiany zasad kształcenia lekarzy w Polsce według nowelizacji ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, „Medycyna Praktyczna”, 2011, Nr 6

Dodaj komentarz

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

WordPress.com Logo

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Twitter picture

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s